La figueira de Rosalía

El jardín de la casa de Rosalía Castro me gusta, pero es otra cosa a lo que originalmente era su casa, que en realidad eran leiras con cultivos propios de la zona, lo único que queda de aquello, aunque no sea de la época o por lo menos no hay constancia documental, es una figueira. En mi primera visita a la casa museo de Rosalía la dibujé.

Ella es una autora muy especial para lxs galegxs, febrero es el mes en que la celebran y recuerdan. Hace unas semanas la trajo a colación, el periodista Ignacio Escolar en su «Boletín del director», que tituló «Un gallego contra la emigración» donde hablaba de lo absurdo que resulta que un galego (pueblo migrante) como el fascista de Nuñez Feijóo se oponga y critique la regularización extraordinaria de personas migrantes, promovida por la ILP de «Regularización YA» y aprobada por el gobierno de España. En dicho artículo compartía un poema del libro «Follas novas» de Rosalía de Castro, donde habla sobre el tema migratorio, desde el punto de vista de la gente que se va y la gente que se queda:

PRA A HABANA!

Vendéronlle os bois,
vendéronlle as vacas,
o pote do caldo
i a manta da cama.
Vendéronlle o carro
i as leiras que tiña;
deixárono sóio
cou ropa vestida.
“María, eu son mozo,
pedir no me é dado;
eu voy polo mundo
pra ver de ganalo.
Galicia está probe,
i a Habana me vou…
Adiós, adiós, prendas
do meu corazón!”

“Ánimo, compañeros!
Toda a terra e dos homes.
Aquel que non veu nunca máis que a propia
a ignorancia o consome.
Ánimo! A quen se muda Dios o axuda!
I anque ora vamos de Galicia lonxe,
verés desque tornemos
que medrano os robres!
Mañán é o día grande, ao mar, amigos!
Mañán, Dios nos acoxe!”
No sembrante a alegría,
no corazón o esforzo,
i a campana armoniosa da esperanza,
lonxe, tocando a morto!

Este vaise i aquel vaise,
e todos, todos se van.
Galicia, sin homes quedas
que te poidan traballar.
Tés, en cambio, orfos e orfas
e campos de soledad,
e nais que non teñen fillos
e fillos que non ten pais.
E tés corazóns que sufren
longas ausencias mortás,
viudas de vivos e mortos
que ninguén consolará.

Augusto Metztli.

*¿Te gustó el artículo y la ilustración? ¿Nos apoyas con 2$, 5$ ó 10$ al mes en patreon? o también puedes hacerlo en Ko-fi a partir de 3€. Llevamos más de doce años ilustrando la actualidad. GRACIAS

Deja un comentario

Este sitio utiliza Akismet para reducir el spam. Conoce cómo se procesan los datos de tus comentarios.